Wymogi stawiane pożyczkobiorcom

Jeśli chodzi o kwestię najważniejszą u pożyczkobiorcy, jest to zdecydowanie tzw. zdolność kredytowa. Pod tym pojęciem mieszczą się zbiorcze informacje na temat odpowiedzialności i samodzielności danego człowieka w związku z pożyczaniem pieniędzy lub spłacaniem zobowiązań. Trzeba też zwracać uwagę na zdolności prawne danej osoby (ludzie z ograniczoną zdolnością do czynności prawnych są częściowo ubezwłasnowolnieni, co ma związek z popełnieniem przez nich przestępstwa). Oprócz tego bardzo istotny jest wiek (najczęściej jest to dwadzieścia jeden lat, rzadziej osiemnaście czy dwadzieścia trzy). Po złożeniu przez klienta wniosku firma pożyczkowa weryfikuje więc jego zdolność kredytową. U osoby, która dopiero co weszła w dorosłość, dotychczasowa historia kredytowa to czysta karta – bardzo rzadko występują w niej jakiekolwiek zdarzenia. Tak samo wygląda kwestia zarobkowania – ktoś tak młody nie mógł jeszcze pracować zawodowo, ewentualne doświadczenie to staże lub różnego rodzaju umowy tzw. śmieciowe. Inna opcja to podejmowanie w tym samym czasie nauki i jakiejś pracy dorywczej. Na tego typu wytycznych ciężko oprzeć cokolwiek, a zwłaszcza decyzję o przyznaniu pożyczki. Młodzi klienci mogą również dość łatwo zawieść albo zmienić zdanie – dla takiego wieku typowe bywają nagłe przeprowadzki – zmiana miejsca zamieszkania, zmiany partnerów, zmiany pracy. Wszystko to wpływa na wiarygodność danej osoby i może doprowadzić ją do poważnych kłopotów finansowych w przyszłości.
Z tych przyczyn (i nie tylko) bierze się pewna nieufność względem młodych osób i znaczna większość firm zwiększa nieco wymogi względem takich klientów – może się pojawić więc zwiększenie dolnej granicy wieku do dwudziestu jeden lub dwudziestu trzech lat, jak również wdrożenie bardziej zaawansowanej weryfikacji, konieczności wskazania wysokości i tytułu dochodu, pokazania zaświadczenia itd.

Lepszy emeryt czy nastolatek?

Analizując podejście firm pożyczkowych do nastoletnich klientów można stwierdzić, że są oni mniej lubiani niż np. emeryci lub renciści. Owszem, większość firm wskazuje również górną granicę wiekową (siedemdziesiąt lub siedemdziesiąt sześć lat), jednak osoby bliskie tejże są uważani za pewniejsze, niż ci najmłodsi. Osoba na emeryturze czy rencie przeważnie posiada stały dochód z tytułu tego świadczenia, ma za sobą wiele lat pracy, w miarę stabilną sytuację życiową w porównaniu do przeciętnego nastolatka, który może szybko zmieniać zdanie i podejmować różne decyzje.